Interview Mentorschap West-Brabant

Zorgen tussen wal en schip

Door Annelies Baerveldt

Op een zonovergoten middag rijden we naar Etten-Leur. Redelijk uit de buurt van onze regio, maar dat heeft alles te maken met een organisatie die een groter deel van Brabant als werkgebied heeft: Mentorschap West-Brabant.

Een organisatie die opkomt voor de belangen van mensen die dat zelf niet meer kunnen. ‘Geen bewindvoering, die gaan alleen over geld en juridische zaken. Wij kijken verder, naar de mens. Wat hij of zij nodig heeft aan zorg, welzijn en dagelijkse begeleiding.” Vertelt Jacqueline Herrema tijdens onze rit van het hoofdkantoor naar een woonvoorziening in de buurt.

Daar wacht mentor Marjan van der Waals ons op voor het gebouw. We gaan op bezoek bij een cliënt van Marjan die na een lange periode van pittige coronamaatregelen eindelijk weer bezoek mag ontvangen van haar mentor.

“Het was behoorlijk afgesloten hier. De bewoners mochten hun appartementen niet meer uit. Gelukkig heeft Tonnie alles goed doorstaan en kan ik haar nu weer zien.”

We lopen over een ruime galerij naar de woning van Tonnie Christ. Een kwieke vrouw van 87 jaar die door een GGZ-verleden behoefte heeft aan een mentor. Iemand die voor haar opkomt, haar zorg bewaakt en regelmatig komt kijken om te zien hoe het met haar gaat.

Tonnie opent zelfstandig de deur en oogt vrolijk en fris in haar lichtgele pak. We lopen achter haar aan naar een ruime woonkamer waar we het gesprek vrij snel brengen op wat Marjan voor haar betekent.

“Marjan is hier gekomen, ze heeft zich hier gemeld. Ik mocht kiezen of ik ze wel wilde hebben. Er zijn zoveel dingen die ik niet kan, die Marjan over kan nemen en dat vind ik wel fijn. Ze kijkt dingen voor me na en gaat mee naar het ziekenhuis als het nodig is. Daar ben ik wel blij mee. Dat er gewoon maar één persoon is die alles regelt en niet allerlei onbekende mensen.”

Tonnie woont min of meer zelfstandig, maar heeft last van haar zicht en gehoor. Gelukkig woont ze in een instelling waar ze elke ochtend en avond hulp ontvangt. Daarbij komt Marjan wekelijks bij haar langs. “Het is een stukje sociaal zijn, waarbij ik haar vraag hoe het gaat en om verhalen van vroeger op te halen. Tonnie is erg beschermend opgegroeid in het GGZ-systeem. Daarom heeft ze hulp nodig bij het regelen van dingen. En dat doe ik nu al anderhalf jaar met veel plezier.” Marjan knipoogt naar Tonnie, maar vanwege haar beperkingen krijgt ze niet alles mee van wat er gezegd wordt.

“Tonnie heeft een flink netwerk voor iemand met haar achtergrond en dat vind ik knap. Ze heeft vanaf haar vierde jaar in tehuizen of bij de GGZ gezeten. Ze is een hele lieve, sociale vrouw. Ze weet mensen aan zich te binden en dat is eigenlijk heel bijzonder. Van oud-verpleegkundigen tot vrijwilligers vanuit de GGZ, ze komen zo nu en dan langs. Er is zelfs iemand die elke twee weken boodschappen voor Tonnie doet. Dan kun je dus beperkingen hebben, maar als je dat dan toch voor elkaar krijgt, dan is dat heel bijzonder.” De bewondering klinkt duidelijk door in Marjan’s woorden.


Serieuze baan

Mentor zijn wordt je niet zomaar. Het is een serieuze vrijwilligersbaan. “Onze mentoren komen bij mensen die door een kantonrechter een beschikking hebben gekregen. Omdat ze niet voor zichzelf kunnen zorgen of geen naaste familie hebben die die rol kunnen vervullen. De beschikking van de kantonrechter is formeel en dat betekent dat wij daar ook een verantwoording voor moeten afleggen. We hebben daarbij niets te zeggen over financiën of testamenten. Cliënten kunnen ons, dus als persoon, geen geld nalaten. Wel kunnen ze de stichting ondersteunen.” vertelt Jacqueline met een glimlach, terwijl Marjan de post doorneemt en Tonnie aandachtig naar buiten kijkt.

“Dit werk vraagt zelfstandigheid en ook loyaliteit. Je kunt de mensen die je begeleidt niet zomaar aan de kant zetten. In het geval van Tonnie is het zo dat ik denk dat ik haar tot haar dood zal begeleiden. Natuurlijk heb je wel eens dat het niet klikt. Maar daar kom je snel genoeg achter en dan kun je dat nog veranderen. Maar bij Tonnie voel ik me prima op mijn plek.” Legt Marjan uit.

Ze is een doorgewinterde vrijwilliger. Het is haar derde keer dat ze iemand begeleidt. Nadat ze een paar jaar geleden ontslag nam in de zorg, zocht ze naar vrijwilligerswerk met diepgang. Een vriendin van haar was mentor en zo rolde ze in dit werk.

“Het is gewoon mooi als je iemand kunt helpen, die het zelf niet kan. Natuurlijk is het een hele verantwoordelijkheid en sommige onderwerpen, zoals het schrijven van een overlijdensdocument, zijn niet de leukste dingen om te doen. Maar je kunt wel het verschil maken.”


Kennis

Tijdens het gesprek doet Jacqueline af en toe een duit in het zakje. Ze is werkzaam als betaalde kracht bij het Mentorschap en verzorgt de bedrijfsvoering van de organisatie. Ze is maar wat trots op alle vrijwillige mentoren.

“Als je dit wilt doen, heb je wel kennis nodig. Er is dus een redelijk intensieve training vooraf en daarna blijven we onze mentoren bijscholen door thema-avonden te organiseren. Binnenkort komt een kantonrechter een avond vullen over beschikkingen en over hoe het allemaal juridisch werkt. Het is dus niet zomaar een baantje voor erbij. Het vraagt iets van je. Je bent ongeveer 18 uur per maand bezig. Opvallend is het dat veel voormalige zakenmensen, advocaten en kantonrechters dit als vrijwilligerswerk doen. Waarschijnlijk omdat ze weten hoe belangrijk het is dat iedereen een kans heeft om een volwaardig leven te leiden.

Mensen die tussen wal en schip vallen, dat is de doelgroep waarvoor Mentorschap West-Brabant zich sterk maakt. Via kantonrechters, maar ook via (zorg)organisaties komen de aanvragen voor een mentor binnen.

“Als er zorgen zijn over iemand dan wordt dat gemeld door een arts, zorginstelling of familie. Die kunnen dan via de kantonrechter de beschikking aanvragen. De zorgen kunnen gaan over zelfredzaamheid, schulden, verslaving of eenzaamheid. Het is zeker niet zo dat we alleen ouderen begeleiden. Het kan iedereen zijn.” Benadrukt Jacqueline.

Ook in gemeente Altena zijn er zulke aanvragen en beschikkingen. Het ontbreekt alleen nog aan voldoende vrijwilligers. Mensen die bereid zijn om tijd te spenderen en relaties te bouwen met mensen die vaak niemand anders meer hebben.

Na ons interview worden er nog wat foto’s gemaakt. In verschillende poses en met het juiste licht. Tonnie geniet er even van, maar vraagt dan toch:

“Ben je nou al eens klaar met die foto’s?”

Tijd voor ons om op te stappen.


Wil jij ook iets betekenen voor een ander? Misschien is Mentorschap dan wat voor jou. Neem gerust contact op met het Servicepunt Vrijwilligers in Altena. Check ook onze vacaturebank voor recente vacatures.

Cookies op Servicepunt Vrijwilligers
Wij en derden gebruiken cookies op onze website. We gebruiken cookies voor statistische, voorkeur en marketing doeleinden. Google Analytics cookies zijn geanonimiseerd. Je kan je voorkeuren wijzigen door op ‘Verander opties’ te klikken. Door op ‘Accepteren’ te klikken accepteer je het gebruik van alle cookies zoals beschreven in onze privacy-statement.
Noodzakelijk
Noodzakelijke cookies helpen een website bruikbaarder te maken, door basisfuncties als paginanavigatie en toegang tot beveiligde gedeelten van de website mogelijk te maken. Zonder deze cookies kan de website niet naar behoren werken.
Voorkeur
Voorkeurscookies zorgen ervoor dat een website informatie kan onthouden die van invloed is op het gedrag en de vormgeving van de website, zoals de taal van uw voorkeur of de regio waar u woont.
Statische
Statistische cookies helpen eigenaren van websites begrijpen hoe bezoekers hun website gebruiken, door anoniem gegevens te verzamelen en te rapporteren.
Marketing
Marketingcookies worden gebruikt om bezoekers te volgen wanneer ze verschillende websites bezoeken. Hun doel is advertenties weergeven die zijn toegesneden op en relevant zijn voor de individuele gebruiker. Deze advertenties worden zo waardevoller voor uitgevers en externe adverteerders.
Verander opties